Skip to main content

Groeten uit Vietnam

Wieger Cornelissen en MarieJet Burgering wonen intussen alweer vijfentwintig jaar in de St. Christoffelstraat. Zij behoren tot de groep eerste bewoners van het nieuwbouwplan op het voormalige DAF-terrein. Zij zijn getrouwd en hebben drie dochters die het ouderlijk huis inmiddels verlaten hebben. De dochters hebben buiten Eindhoven gestudeerd. MarieJet is in Breda geboren. Maar Wieger heeft zijn hele leven in Eindhoven gewoond. Dat begon te “kriebelen”.

Dit jaar vierde Wieger zijn zestigste verjaardag hetgeen hem aanzette om na te denken over de laatste jaren van zijn werkzame leven. Wilde hij nog iets anders gaan doen? Dan werd het tijd om in actie te komen. Lees hieronder Wieger's relaas.

 

Avontuur

De jaren begonnen steeds meer op elkaar te lijken. Zowel op het werk als in de privé sfeer wordt al gauw een derde van mijn agenda ingevuld nog voordat het jaar begonnen is. Het is een luxeprobleem, maar ik wilde dat graag anders. Minder voorspelbaar vooral. Mijn bedrijf heeft sinds zes jaar een vestiging in Danang waar zo’n vijftig software engineers 'op afstand' werk verrichten voor klanten in Nederland. Daar waren ze op zoek naar een leidinggevende met veel ervaring. Een profiel waar ik aan voldeed. Eind 2017 kwam de vraag of ik bereid was te emigreren. De ‘timing’ van het aanbod was gunstig. De kinderen zijn zo’n beetje zelfstandig. Ze moedigden ons zelfs aan om het avontuur aan te gaan. Mijn ouders hebben weliswaar een respectabele leeftijd bereikt maar leven nog zelfstandig, genieten van een relatief goede gezondheid en hebben nog niet veel hulp nodig. MarieJet heeft arbeidsvoorwaarden die haar toestaan om, met terugkeergarantie, een jaar sabbatical op te nemen. Dat hoefde ons dus niet te weerhouden van het avontuur. In januari hebben we de knoop doorgehakt en op 1 april van dit jaar zijn we in het vliegtuig gestapt. 

 

Danang

De eerste dagen in Danang zijn voorbij gevlogen. Na twee hotelnachten hebben we een appartement in een leuke maar relatief rustige straat gehuurd. We kijken vanaf ons balkon op de vijfde verdieping uit op een klooster. In de straat allerlei restaurantjes, winkeltjes en cafés. Een karaoke bar zorgt ‘s avonds voor gezelligheid. En op 500 meter afstand: het strand met palmbomen. Bij aankomst hebben we direct fietsen gekocht en vinden het een heel plezierig middel om ons te verplaatsen, vooral de korte afstanden in de stad. Als we buiten de stad wat willen gaan bekijken nemen we de bus, trein of scooter. Die kun je hier gemakkelijk huren, zelfs zonder geldig rijbewijs! Ons Nederlandse rijbewijs is hier niet geldig en je mag pas een Vietnamees rijbewijs aanvragen als je minimaal een jaar in het land woont. Gelukkig controleert de politie niet veel. 

 

Kinderdagverblijf

MarieJet heeft intussen ook een baantje. Ze werkt drie ochtenden in de week op een kinderdagverblijf. Daar leest ze de kinderen voor in het Engels en doet aan creatieve vaardigheden. Ze heeft het er erg naar haar zin. Met name vanwege de leuke collega’s en lieve kindjes. In dit land luisteren ze nog heel netjes naar de juf. Na haar werk fietst MarieJet meestal naar mij om samen te gaan lunchen. De lunchpauze is erg belangrijk in Vietnam. Daarvoor wordt anderhalf uur uitgetrokken, om te eten met familie, collega’s of vrienden. En daarna een half uur de ogen dicht te doen. Hoofd op bureau en oogjes dicht.

Ook ‘s avonds gaan we vaak uit eten. We hebben weliswaar een keukentje in ons appartement, maar we kunnen met zijn tweetjes voor vijf euro uit eten, inclusief een blikje drinken. Dan is de verleiding toch heel groot om niet te koken. Er leven veel buitenlanders in deze miljoenenstad. Bij de oudere generatie tref je twee groepen. Enerzijds heb je de expat gezinnen waarvan de man of vrouw hier een baan heeft. Daarnaast zie je veel oudere Westerse mannen die getrouwd zijn met een vaak veel jongere Vietnamese dame. En verder bulkt het hier van de ‘backpackers’. We passen niet zo goed bij de laatste twee groepen. En, we weten niet waarom dat zo is, bij de overige expats krijgen we nog geen aansluiting. Wellicht omdat we een appartement huren in een wijk waar geen expats wonen.

 

High Five!

In november heeft mijn bedrijf haar 6e verjaardag gevierd. In het weekend van 24 november waren alle werknemers met partners en kinderen uitgenodigd in een hostel aan de kust van Danang. Vervolgens begonnen, in het weekend daarna, de Kerstvieringen op het werk van MarieJet. Op haar Kinderdagverblijf wordt uitgebreid tijd en aandacht besteed aan alle wereldfeesten (Halloween, Kerstmis etc.). Het suggereert dat we een druk sociaal leven hebben, maar van integratie met de Vietnamezen is weinig sprake. Op het werk is het allemaal erg gezellig en worden we goed gewaardeerd. Maar in de Vietnamese cultuur is het 'not done' om vriendschap te sluiten met oudere generaties. Dat kan hier kennelijk niet. Bij mij op de zaak werkt één vrouw van 46 en de rest is allemaal jonger of beduidend jonger dan 40. Kortom: een generatiekloof. Bij MarieJet is het niet anders. De andere juffen zijn allemaal jonger dan dertig.

Op het werk heb ik veel lol, de medewerkers doen geregeld een ‘high-five’ met me. Ik word gewaardeerd in het voetbalteam. Maar daarbuiten is er geen contact. We hebben er ons bij neergelegd en vermaken onszelf. Ik volg in Vietnam nauwgezet de verrichtingen van mijn cluppie: ik kijk hier naar alle samenvattingen van PSV, via YouTube. Hoewel voetbal hier ongelooflijk populair is, wordt er op tv weinig van het Nederlandse voetbal getoond. Des te meer van het Vietnamese nationale team dat in de afgelopen weken een toernooi om de Zuidoost-Azië Cup heeft gespeeld. Vietnam had tot gisteren nog nooit een prijs gewonnen. Gisteren wonnen ze de finale tegen Maleisië. Het land is in rep en roer: tot ver in de nacht reden de supporters druk toeterend over de wegen om de overwinning te vieren.

A.s. dinsdag speel ik zelf in een finale van de lokale bedrijfscompetitie. Daar probeer ik mij als zestiger staande te houden tussen de aalvlugge Vietnamezen. Ik ben de enige Westerling op de velden en daarnaast minimaal 25 jaar ouder dan de rest. Gelukkig zijn de goals klein en ben ik groot. Ik weet waar ik het beste kan gaan staan en laat ze de ballen tegen mij aan knallen. Voor mijn collega’s maakt het niets uit. We scoren meer dan dat ik er doorlaat. Dat maakt mij een soort ‘cult held’. Op het werk loop ik de hele dag te 'high fiven' als uiting van hun waardering. Tja!

 

Regentijd

Elke drie maanden komen we voor ruim een week naar huis. Daardoor laat het jaar zich grofweg verdelen in vier periodes. In de eerste en tweede periode hebben we veel aanloop gehad. Vietnam wordt een steeds populairder vakantiebestemming. Onze aanwezigheid hier was voor veel familie, vrienden en bekenden aanleiding om de afgelopen zomer naar Vietnam te komen. We ontvingen de eerste bezoeker in mei en de laatste is op 27 oktober vertrokken. Momenteel 'loopt' de derde periode, waarin we wat meer op onszelf zijn aangewezen en aan ons appartement gekluisterd. Dat laatste vooral vanwege het weer.

In Centraal Vietnam regent het in deze maanden aan een stuk. Hoosbuien die urenlang door gaan. In het afgelopen weekend bereikte de waterovervloed haar hoogtepunt. Toen stonden alle straten van Danang blank en gingen de bewoners met kano’s de straat op. Pechvogels die op de begane grond leven moeten in hun huizen door het water waden. Ook in de meest chique woningen, men heeft simpelweg geen voorzieningen tegen de wateroverlast. De regentijd brengt overigens een andere onverwachte zorg. Dengue blijkt een serieus probleem te zijn in Vietnam. Ook in Danang. Ik had er geen rekening mee gehouden dat je die ziekte ook in een miljoenen stad kunt oplopen. Op mijn werk zijn vanwege deze ziekte al een paar collega’s in het ziekenhuis beland. Die puilen momenteel uit. Opvallend verschil met Nederland: hier leggen ze zonder dralen twee of meer patiënten in één bed. De ziekenhuizen sturen niemand weg. Ik hoef dus niet te vrezen dat ze me niet kunnen of willen behandelen. Evengoed hoop ik dat wij ervan verschoond blijven!

 

Kerst met het gezin

De decemberfeesten vieren we samen met onze dochters in Danang. Nog een weekje, dan kunnen we ze in onze armen sluiten. Wij hebben intussen twee kerstbomen in huis gehaald. Elke keer als we in een winkel komen schaffen we toch weer een extra versiering aan. Het kost hier niets, maar geeft ons veel genot. We zijn heel nieuwsgierig naar de wijze waarop Vietnam de aankomende feestdagen viert. Hoewel minder dan 10% van de inwoners katholiek is, is het Kerstfeest een ‘big event’. Overal worden kerststallen opgebouwd, in elk openbaar gebouw zijn kerstbomen opgetuigd. In de cafés, winkels en restaurants kun je nu al de Westerse kerstliederen horen. Ik heb me laten vertellen dat op Kerstavond de auto’s worden geweerd uit het centrum, om ruimte te maken voor de festiviteiten.

Daarnaast hebben de Vietnamezen hun eigen Nieuwjaar. Dat noemen ze Tet en vieren het in februari. Dan mogen we het Nieuwjaar dus nog een keer vieren!  Want eerst wordt, ook hier, het Nieuwjaar op 31 december gevierd. De Vietnamezen feesten graag en ze omarmen alle Westerse feesten. Alleen Sinterklaas is hier minder bekend. Het oudjaar dat wij kennen gaan we waarschijnlijk op straat vieren. ‘s Nachts is het nog altijd 20 graden en er wordt hier om 24:00 uur een groots vuurwerk afgestoken.

Ik ga overigens op mijn zestigste nog een primeur beleven: Kerstfeest is hier geen erkend nationaal feest (Vietnam is officieel atheïstisch). Ik moet dus gewoon doorwerken op 25 en 26 december! Immers, mijn vakantiedagen zijn in de afgelopen maanden volledig opgegaan aan het verkennen van Vietnam!